میدونم که الان خیلی جو گیرم ، ولی ترجیح میدم این جو گیری همین جوری همیشه برام بمونه! یه برنامه الان شبکه ۴ نشون داد، از یک خانوم فوق العاده معلول که تمام اعضای بدنش معلولیت شدید داشت ، غیر از فکر و ذهنش!...اونوقت با این همه معلولیت یک روح خیلی بزرگ داشت که توی هر جمله اش خدا رو شکر میکرد!...فکرشو بکن ، این همه معلولیت و انقدر شاکر؟...آدم واقعا احساس شرم میکرد از خودش ، از اینکه خدا این همه  نعمت بهمون داده و اونوقت تا یک چیزی باب میلمون نباشه ، از خدا طلب کاریم که چرا اینطوری شد.

این آدرس وبلاگشه ، گرچه دیدن برنامه اش خیلی تاثیر گذارتره ولی خوندن نوشته هاش هم خیلی جالبه ، اگه تونستین برنامه رو  از آرشیو صدا و سیما بگیرین و ببینید....دیدن این برنامه ، مخصوصا توی این شرایطی که الان دارم برای من که خیلی مفید و آموزنده بود !آدم احساس کوچیک بودن بهش دست میده!

/ 5 نظر / 10 بازدید
احسان

سلام دوست گلم.وبلاگت مثل خودت بیسته بیست.من به روز کردم.خیلی خوشحال میشم سر بزنی.راستی مایل هستی که تبادل لینک کنیم؟

بهار

آره دقيقاْ! من که ديروز ديدم اين برنامه رو. ولی قشنگ آموزنده بود. آدم يهو به خودش مياد و ميبينه چه قد پرته از مرحله. منظورم همون حالت شاکر بودنه.

نجمه

چی شدی زهرا جووونم؟؟؟؟چرا اينقدره نا اميد ميزنی؟چرا آخه ؟

بشری

خیلی چزها دور و برمون هست !! به قول تو همون لحظه جو گیر میشیم ولی بعدش ... همون آشو همون کاسه !! :(